1- اصل تصویر را در فتوبلاگ ام ببینید.

2- موقعیت مکانی عکس فوق نه خیابان های روزمرگی تهران است نه دربند و درکه و پارک های شهر، روز شهادت دخت نبی اسلام (ص) آنهم میان جمع خانم ها و بدور از عرضه و نمایش های معمول!است. جنس این ابراز ارادت ها از همان جنسی است که در 22 بهمن ، روزهای رای گیری و مناسبت های مذهبی تجلی میابد .

3- هرچند مدیران و پادو های متولی فرهنگ، خواب آلوده و تفکرات عقب مانده دهه شصتی و بلکم عقب تر ایشان ، پول های کلان بیت المال را به نام طرح های ترویج حجاب و عفاف ! ، خرج نوکیسگان ، اطرافیان و موسسات منجمد الفکر و طرح های تکراری و ضد تبلیغ های دین گریز کنند که تنها حسنش پر شدن حساب  دوستان و آدم های مدرک دارِ همیشه آویزان به بودجه دولتی است و البته گریزان تر کردن قشر متوسط الرفاه ایرانی از حرف های تکراری خالی از شیوه های نوین تبلیغ و هدر ریختن میلیاردها تومان بودجه بیت المال در این چاه ویل فرهنگی.
و هرچه نیروی انتظامی جای برخورد با عوامل فساد و سرچشمه های آن؛ به دخترکان و لباس و زلف افشانشان برخورد کند ، بازهم علت قلبی و ارادت ایشان از دلشان کم نمی شود اما با تداوم وضعیت بلبشوی فرهنگی یقینن کمرنگ شان خواهد کرد.

4 - مدیریت فرهنگی، با پاچه خاری کارمندان، فضاسازی وآمارساختن های تخیلی و ذهنی جواب گو نیست. مراسم های نیمه عمومی و شهری ، نوع خرید های فرهنگی و پوششی و محتوای رسانه ای مورد استفاده مردم تا محیط های آموزشی، ورزشی و... اماکن روزمره رفت آمد خانواده ها از رصد مدیران فرهنگی به دور مانده و باعث تحلیل و تصمیم های دور از واقعیت عینی جامعه و پراشتباه متولیان عزیز! شده است و نمیدانم چرا باور نمی کنند کتاب های سفارشی به سبک دهه سی و چهل که بعد از 40 سال هنوز یک دهم قدرت آثار امثال مطهری و موسی صدر هم نیست ، یا پوسترهای بی کیفیت و عکس های بی ربط و سایت های بی محتوا و البته سی دی ها و اقلام به اصطلاح فرهنگی ملال آور و توخالی از جذابیت و جذبه مولتی مدیا و رسانه فقط تیشه به ریشه خود و نظام زدن است و بس.

5- کتاب «حجاب بی حجاب»دوست عزیز ام محمد رضا زائری در این رابطه نوشته جالب و پرحرفی است، هرچند هنوز در لیست انتظار کتاب هایم قرار دارد اما توصیه اکید می کنم به خواندنش .

 

در قاموس مدعیان فرهنگ و رسانه ، گویا دزدی تنها از دیوار مردم بالا رفتن معنی دارد و بس.
نگاه شان به تولیدات محتوایی و هنری فارغ از قانون مصوب حتی نگاهی شرعی هم نیست.
برای اولین بارنبوده و آخرین بار هم ، که عکسِ عکاسی بدون نام اش، بدون اجازه اش، بدون پرداخت هزینه های دوربین ، خستگی جسم و روح اش  میان برنامه ها باید به نام نشریه و سایتی به کار رود و صدای کسی به جایی نرسد.
این دزدی به زعم من از جانب مدعیان گسترش فرهنگ و اخلاق و ترویج عفاف و حجاب ! بسیار بی شرمانه تر و وقیحانه تر از دیوار مردم بالا رفتن ادمی محتاج و بی سواد است.

هرچند قبل تر شرعا استفاده از تصاویرم را توسط اینان ممنوع کردم ، بعد از اعتراض به انتشار تصاویر تولیدی ام بدون اجازه و نام و .. ؛ سه روز صبر کردم و جز هتاکی و سخنان نابخردانه و کودکانه ! چیزی از ایشان نشنیده ام  و بر خلاف دیگر همکاران عکاسم این بار تصمیم به سکوت ندارم، تمام مستندات قانونی را جمع کرده ام ،‌ دادسرای فرهنگ و رسانه فعلا تنها مرجع رسیدگی به تخلافات فرهنگی و رسانه ای است که باید به آن مراجعه کنم. این شکایت ،‌مطمئنا هیچ ارتباطی به خروج ام از نشریه فوق، و به زعم دروغ پردازی و بهانه گیری و تهمت پراکنی ایشان- که باید روزی جوابگو باشند - ،‌نداشته و ندارد. در این 7 سالی که به عکاسی خبری مشغولم از این دست سرقت ها کم ندیده ام .
شکایت ام نیز مستند به این بند است :

فصل چهارم : تخلفات و مجازات ها  
ماده 23 : هر کس تمام یا قسمتی از اثر دیگری را که مورد حمایت این قانون است به نام خود یا به نام پدیدآورنده بدون اجازه او و یا عالما عامدا به نام شخص دیگری غیر از پدید آورنده نشر یا پخش یا عرضه کند به حبس تادیبی از شش ماه تا 3 سال محکوم خواهد شد.

شاید از معدود آرزوهام دو مرحله ای شدن انتخابات است.
دلیلش هم واضح و روشن ، به روشنی ماه تمام ایران!
مدتی است برای کنار گذاشتن تنبلی و نمایش با کیفیت تر،‌ سایت تک عکس روزانه( همان فتوبلاگ) ام را راه اندازی کرده ام در این آدرس:
 pixbox.ir
اسم سایت موقت است و به معنای سرزمین بی نشان!

مثل هر روز صبح از خیابان فرعی کتابی می رود که زودتر برسد، بازی همان بازی است،‌بازیگر هم، حتی سوژه هم ، طعمه از جنش همان ایرانیان آزادی است که عادت ندارند سر خم کنند و ایران را در پرتگاه تاریخ ببینند، روش هم همان روش قدیمی است که در ترور شهید شهریاری و  دکتر عباسی و.. استفاده شد. یک بمب مغناطیسی چسبنده به درب ماشین و یک کلیک، یک کلیک و یک حسرت ،‌یک کلیک و یک وطن فروشی  به همین سادگی...و یک روز که مثل هر روز صبح نیست ، موتور سواری که نزدیک می شود ، و بعد صدایی که گویی زمین و اسمان نزدیک و می شود و یک لحظه حجم متراکم هوا غبار می شود و بعد همه چیز دور می شود، این بازی هم انگشتان چسب ناک موساد را دارد. ادامه تصاویر...

ضاحیه ،‌منطقه شیعه نشینِ بیروت ، عروسِ خاورمیانه است، عروس خفته در بستر فقر و تفرقه و توطئه. ضاحیه و مربع الامنی منطقه تحت اشراف حزب الله ، منطقه ای با آپارتمان های سیمانیِ  پر تراکم و به نسبت مناطق سنی و مسیحی نشین بیروت فقیرتر و ساده تراست.در ضاحیه چهره افراد و حال هوای شان خیلی نمی گذارد احساس غربت بکنی ، اکثر فروشنده ها هم فارسی را بلدند و ببیشتر اعضای حزب الله فارسی را روان حرف می زنندو بیشتر اوقات تا مجبور نشوند نمی گذارند بفهمی. محال است مسافری ایرانی در مربع  الامنی که محل استقرار اکثر دفاتر و مقرهای اداری بی نام و نشان حزب الله است دست به دوربین شده باشد و با سومین شات دوربین ، عربی فارسی زبان سیم جیم اش نکند و احیانا تذکر و توقیفی کوتاه. من هم ازین قاعده مستثنی نشدم اما تجربه  و دردسر برنامه های سیاسی داخلی و  راه دررو ها به کمک ام آمد و توانستم در مدت زمان توقف کوتاهمان در مربع الامنی عکاسی کنم پنهانی...! بر روی اکثر آپارتمان های این منطقه اثر تخریب بمباران و گلوله  جنگ 33 روزه واضح بود ، مناطقی بود که اپارتمان های بتونی چند طبقه اش تبدیل به تلی از خاک و مخروبه شده بوند.هنوز ساخت و ساز در جریان است و مردم همیشه خوش و بی قید و بند لبنانی در لحظه زندگی می کنند و باز هم بر ویرانه های دیروز خانه می سازند بی خیال از فردایی که شاید جنگ باشد و باز هم ویرانی. ادامه تصاویر بیروت...

نه روضه خواهم خواند نه شعری
برای علی کوچک ام ، بغض کافی است.


اینجا حرم علی (ع ) است و مرد عرب و شیر خواره اش،‌ تمام هنرم این بود که مات و میخکوب این صحنه نشوم عکسم را بگیرم گرچه  یاد علی اصغر حسین (ع) قلبم را بسوزاند که روزگاری مرد عربی بود و طفلی که ذبح شد.
وفدیناه بذبح عظیم...