این دو هفته آنقدر پر مشغله و برنامه و مسابقه و امثالهم بود که فرصت نشد عکس های شهید عماد مغنیه را شب شهادت وی اینجا بزنم. هر چند بار هم خواستم نشد که نشد.این یک سال هر بار نام او برده شد و خاطره ای از وی شنیدم تنها اشک بود که داغ دلم را تصلی می داد. گمان می کنم شهادت او اسطوره ای از وی ساخت که نه تنها جای خالی اش را پر کرد و نامش را جاودانه و پر آوازه بلکه باعث ایجاد نیرویی شور انگیز و جهادی در دل مردان و زنان مقاومت در لبنان و ایران و فلسطین و عراق شد....
مزار این شهید در مقبره شهدای حزب الله در بیروت قرار گرفته...درست کنار مجلس اعلای شیعیان لبنان که در دست حزب امل رقیب دیرین حزب الله است...و این برای من جالب بود و حتی سوال کردم که این کار حزب الله عمدی است یا خیر ؟ و جواب این بود که اینجا این چیزها عادی است. تساهل دینی و سیاسی در لبنان به شدت بالاست. در این مقبره تعدادی از شهدای معروف مانند شهید هادی حسن نصر الله پسر دبیر کل حزب الله و شهدای درگیری داخلی چند ماه قبل حزب الله نیز مدفون هستند. در میان شهدا هر چه گشتم نشانی از دوست لبنانی اسیرم نیافتم . دوستی که می دانستم شهید شده اما دلم می خواست دروغ باشد. در این دیدار پدر و مادر عماد مغنیه نیز بودند و به گرمی ما را در آغوش پذیرفتند و دوست داشتم بوسه بر دستان پدرش بزنم که مانع شد. هنوز هم این داغ بی تسلی است.