سفر به جنوب لبنان بعد از بازدیداز زندان خیام به گشتی دو ساعته در کنار مرز فلسطین اشغالی ( اسرائیل) و لبنان رسید.
ابتدای جاده مرزی تابلو مشارکت ایران در ساخت جاده ای در کنار مرز و حضور ایران بسیار جالب و معنی دار بود و بعد هم تصویر بزرگی از آخرین مجری عملیات استشهادی حزب الله لبنان در سال 2000 تقریبا که به شکل مشخصی در برابر چشم بینندگان دو طرف قرار داشت.
عبور حزب الله از این مرز چند لایه بتونی و میله ای و سیم خاردار های مجهز به زنگ خطر ، تجهیزات دیدبانی در روز و شب و دستگاه های شنودی که نه فقط امواج مخابراتی را رصد می کرد بلکه قادر به شنیدن صدای مکالمه رودر رو دو نفر در صد ها متری مجاور مرز کاری بس عظیم بود که تنها باید آن مرز مستحکم اما به مانند لانه عنکبوت سست را می دیدی تا باور کنی حزب الله همان حزب خداست و پیروز میدان.
سربازان اسرائیلی پیدایشان نبود فقط گاهی گشت های نظامی شان سریع رد می شدند و تمام مرز با دست گاه های الکترونیکی و حتی مسلسل های اتومات تحت کنترل بود و سربازان در عمق سنگرهای بتونی زیر زمین بودند. نیروهای سازمان ملل نیز از کشورهای هند و اندونزی و عربی بودند تا راحت تر در دل مردم جا خوش کرده و لابد خبررسانی کنند.
شهرک های صهیونیست نشین در فاصله چند صدمتری مرز ساخته شده اند و اکثرا خالی از سکنه..صاحبانشان فرار کرده اند به مناطق جنوبی تر(خانه ها هم خالی مانده اند لابد برای من و تو کمی همت می خواهد) اما از زمین های کشاورزی و آب دزدی ها نگذشتند و هنوز مشغولند کنار دست سربازان بزدل.
جنوب لبنان جای زیبایی بود. مانند فلسطین..اگر می گذاشتند صاحبانش از این زیبایی لذتی ببرند و آواره نشوند.اگرچه 2 سال قبل شکست خوردند و امروز هم بعد از جنایت های بیشمار باز هم شکست خوردند.این بار با همه جنایتی که دستشان بر می آمد غزه تنها و مظلوم و یک تنه نبرد نابرابر را برد. به کشته ها وزخمی هایش به ویرانی ها نگاه نکنید.به تلفات سنگین اسرائیلی ها هم نگاه نکنید.شکست یعنی جنایت حیوانی که کردند و به جایی نرسید.شکست یعنی بی آبرویی اسرائیل در مقابل چشم دنیا.شکست یعنی یاس و ترس شهرک نشینان و سربازان و احساس انتقام همیشه شعله ور مردم غزه و افتخار وغرور ازینکه ایمان مردمی با دست خالی را هم پیروز می کند...
اما ما منتظر شکست نهایی اسرائیل غاصبیم و به کمتر از آن راضی نخواهیم شد.